Najważniejszą częścią liturgii Wigilii Paschalnej było poświęcenie przez prymasa ognia, rozpalonego przed wejściem do archikatedry, symbolizującego światłość Chrystusa, który rozprasza wszelkie ciemności ludzkiego pielgrzymowania oraz Paschału, zapalonego od poświęconego ognia - symbolu zmartwychwstałego Chrystusa.

Następnie zapalony Paschał został uroczyście wniesiony do archikatedry, gdzie diakon odśpiewał trzykrotnie: "Oto światło Chrystusa", po których to słowach wierni odpowiadali, śpiewając: "Bogu niech będą dzięki", zapalając świece od niesionego Paschału. Na koniec w całej świątyni zapaliło się światło.

Drugą część liturgii stanowiło uroczyste odśpiewanie przez diakona Orędzia Wielkanocnego, obwieszczającego zmartwychwstanie Chrystusa, po którym nastąpiła liturgia słowa (czytania z Pisma Świętego - Starego i Nowego Testamentu), przypominające biblijny opis stworzenia świata, a także dzieło zbawcze Chrystusa.

Po liturgii słowa, prymas dokonał obrzędu poświęcenia wody chrzcielnej. Święcąc ją, prymas odmówił specjalną modlitwę, w której nawiązał m.in. do krwi i wody, które wypłynęły z boku ukrzyżowanego Jezusa, a także do nakazu chrztu. Następnie zanurzył świecę paschalną w wodzie i uczynił znaki przemiany wody w sakramentalny symbol, którego znaczenia są w zapisanym zdaniu wypowiedzianym przez Chrystusa do Samarytanki: "Kto zaś będzie pił wodę, którą Ja mu dam, nie będzie pragnął na wieki".

Po poświęceniu wody wierni zgromadzeni w świątyni odnowili przyrzeczenia złożone na chrzcie świętym.

Liturgia została zakończona mszą Wigilii Wielkanocnej, podczas której - po raz pierwszy od Wielkiego Czwartku - zabrzmiały dzwony, zwiastujące zmartwychwstanie Chrystusa z grobu.